Deze pagina is al jaren in aanbouw.

Als troost volgt hier een gedicht.



Duf Rondeel

Ik ben zo duf als een konijn
en er is niets dat mij kan boeien;
de dorre kachel staat te gloeien,
de lucht is droog, mijn hoofd doet pijn.

Een raam rilt boos in een kozijn,
de wind doet pogingen tot loeien;
ik ben zo duf als een konijn
en er is niets dat mij kan boeien.

Als jij er nog geweest zou zijn
en ik met jou had kunnen stoeien!
Mijn liefde blijkt niet uit te roeien;
mijn vrolijkheid is nog slechts schijn
en er is niets dat mij kan boeien.