St Nik is een fotoboek met meer dan 100 foto's van de Amsterdamse Sint Nicolaaskerk, het meest cosmopolitische gebouw van de hoofdstad.
Hiernaast staan enkele voorbeelden van foto's zoals ze in het boek voorkomen en onderaan een lo-res pdf van het hele boek, die door erop te klikken kan worden gedownload.
Hieronder volgt het voorwoord van het boek.

Voorwoord
In 1993 verhuisde ik van de Kerkstraat bij de Magere Brug naar de Vinkenstraat bij de Haarlemmerpoort en roteerde mijn perspectief op Amsterdam bijna 180 graden om het middelpunt, het Waterlooplein, waar ik vlakbij werkte. Reed ik 's ochtends altijd in NoordOostelijke richting, nu leidde mijn fietstochtje iedere morgen naar het ZuidWesten. Het was iets verder, maar een ding maakte dat ruimschoots goed: het nimmer teleurstellende uitzicht op de Sint Nicolaaskerk dat mij steevast bij het ronden van de hoek Singel Prins Hendrikkade werd gepresenteerd. Iedereen weet hoe ongemotiveerd je soms kan zijn tijdens de veel te vroege fietstocht naar je werk, vooral na een iets te lange en te rijkelijk begoten nacht. De blik op het serene silhouet van een in frisse ochtendzon badende koepel, geflankeerd door de frivole contouren van de twee knobbelige torens, is op zulke momenten echter altijd in staat een glimlach op mijn gezicht te kietelen. Ik begon me er al snel op te verheugen en soms kwam het zelfs voor dat ik me extra vroeg weghaaste om nog een glimp van een bloedrode zonsopgang boven de Nicolaas mee te pikken. Zo'n dag begon in ieder geval goed!
Met de aanschaf van een digitale camera was het favoriete fotoobject er een dat zichzelf iedere morgen weer aan me opdrong. En ieder avond natuurlijk, tijdens de terugtocht. Ook op ander momenten en onverwachte plekken diende de Nicolaas zich vanaf dat ogenblik aan. Het leek wel alsof de kerk bijna overal te zien was, waar je je ook begaf in het centrum.
Het fascinerende aan het silhouet van de Sint Nicolaas is voor mij niet zozeer het Amsterdamse van de kerk, die dat toch onmiskenbaar is: de kerk van de Heilige Nicolaas binnen de Veste, opgedragen aan de schutspatroon van de stad, baken voor huiswaartskerende zeelieden, trots bewijs van het hervonden zelfvertrouwen van de katholieken na eeuwen van verguizing in de gedwongen 'gealtereerde' stad. Nee, het is juist meer de ondefinieerbare cosmopolitische, onnationale, exotische, bijna onthechte kwaliteit van de architectuur. Pas als je dichterbij komt zie je de typisch Amsterdamse baksteen van de gevel, de groezelige aanslag van het verkeer, de vreemd uit het gelid staande torens als eigenzinnige grachtenpanden. Van een afstand waan je je elke keer in een andere onbekende stad. Wat is het bij ondergaande zon? Sint Petersburg? Riga? En wat in felle middagzon? Rome, Lima? Is het in de ochtend niet Dresden, Philadelphia?
Het is alsof de kerk de stad wat wrokkig de rug heeft toegekeerd, nog steeds boos over de roof van de eerste Nicolaaskerk, de Oude Kerk, door de vermaledijde protestanten. Hunkerend uitkijkend naar Katholieker oorden en Roomse matrozen, zich maar half bewust en niets aantrekkend van wat er zich achter haar rug op de Wallen afspeelt.